Dansende Dood - Het meisje
Dood en dans vormen de uitersten van menselijke stilstand en beweging. De stervende Danser en dansende Dood gaan hand in hand. Een intrigerende paradox. Het leven kan niet zonder de dood. Voor iedereen komt er het moment dat de Dood hem uitnodigt voor de laatste 'dans'. De dodendans als metafoor voor menselijke machteloosheid tegenover de onberekenbare en onverbiddelijke dood.
Tableau de la troupe - 'Dansende Dood'
 |
Foto: Marcello Pequenio
'Dansende Dood' is gebaseerd op de Dodendans (reidans) uit de Middeleeuwen en gaat over de vergankelijkheid van het leven. Het bij velen bekende tafereel 'De Dood en het Meisje' hebben Feike Boschma en Wim Kerkhove tot hoofdthema van hun voorstelling gemaakt.
Alle
poppen waarmee Feike Boschma en Wim Kerkhove in dit stuk werken zijn
draadmarionetten. Naast een wat lyrische manier van bewegen, wordt er ook stevig
aangepakt met de mentaliteit van Belgische poesjenellenspelers (stangpoppen).
De voorstelling is non-verbaal (geen muziek - totale stilte). Vooral geschikt om meerdere malen per dag op een
festival te worden gespeeld, voor de hogere klassen in het voortgezet
onderwijs, of als onderdeel van een programma met meerdere artiesten.
Spelers: Feike
Boschma en Wim Kerkhove
Verhaal: Feike Boschma en Wim Kerkhove
Poppen: Feike Boschma
Decor en attributen: Wim Kerkhove
Foto's: Marcello Pequenio