Er waren voor 1800 in het Engelse poppentheater reeds een aantal vaste personages naast Punch: zijn vrouw Judy, nog enkele andere commedia dell'arte figuren, de duivel (die aan het slot altijd Punch naar de hel droeg), een dokter, een politieagent. Omstreeks 1800 ontstond er een stramien van vaste stukjes. Dat zou te maken hebben met de techniek van het handpoppenspel. De speler, die in zijn eentje in de kast stond, kon met beide handen slechts twee poppen tegelijk bedienen. Het toneel mocht niet leeg zijn, anders zou het publiek weglopen. Daarom zorgde de poppenspeler ervoor dat één personage, de hoofdfiguur Punch, vrijwel voortdurend op het toneel was. Hij nam hem op de rechterhand, terwijl op de linkerhand telkens een andere

 

Speaight meent dat het merendeel van de scènes in Engeland is ontstaan. Het is echter aannemelijker, dat er in verschillende landen een vast patroon in de poppenkast ontstond en dat door onderlinge beïnvloeding een repertoire groeide dat internationaal werd.