Uiterlijk en karakter
Is het nog nodig kennis te maken met Jan
Klaassen en Katrijn? Echte Amsterdammers zijn het.
|
Hij droeg oorspronkelijk een trompetterspak: rood buisje met goud-galon, een puntmuts met een kwast, gele broek, klompen aan de voeten, de beentjes los aan het lijf genaaid. Als er eens een trap uitgedeeld moest worden, dan deed Jan Klaassen dat door zijn voet tussen beide handjes vast te pakken. |
 |
|
Ook slingerde hij soms zijn benen over de speelplank om dicht bij het publiek een liedje te zingen of een praatje te maken. Zijn lijf was voorzien van een bult, op oude prenten zie je hem wel eens afgebeeld met een grote buik. |
Al te strak heeft men zich nooit gehouden aan het hierboven beschreven costuum. Tegenwoordig zie je nooit meer een Jan Klaassen met een buik of bult. Vaak worden (helaas) ook de beentjes weggelaten. Aan de muts hangt meestal een koperen belletje. De kop heeft nog altijd een grote rode neus, een vooruitstekende kin en een lachende mond. Bij zijn vrouw Katrijn staan neus en kin al even ver naar voren. Ze draagt meestal nog een Middeleeuws luifelmutsje. Altijd en eeuwig hebben de twee ruzie en als ze elkaar al om de hals vliegen, is het even later toch weer vechten. Allebei kijken ze wel eens te diep in het |
glaasje. Arme sloebers zijn het, die zich op hun manier verweren tegen de sores van alle dag. Hij met zijn Amsterdamse humor, rad van tong, woorden verdraaiend, scherpe spot en toespelingen op de politiek. Een branieschopper, maar als het even kan laat hij Katrijntje de lastige zaakjes opknappen en duikt hij de kroeg in. Valt er niet te ontkomen aan een vechtpartij, dan slaat hij er met roffelende stok op los tot de vijand het onderspit delft. Voor het 'slapstick-effect' is de stok van Jan Klaassen gespleten (dit veroorzaakt een knallend geluid). De poppenspeler van Pantijn stampt daarbij ook nog eens op een losse houten plaat en tegen bekken en bakblik. |
Uiterlijk en karakter